”In 1928 was de financiële toestand zo nijpend dat werd besloten een bazar te organiseren, want met een te kort van rond de ƒ 85,- moest er toch wat op bedacht worden. Een flink aantal dames werden gemobiliseerd om het aan elkaar te breien en ieder had er een lol aan om de bazar tot een goed einde te brengen. Het Rad Van Avontuur kreeg vooral veel belangstelling onder leiding van de heren De Groot en Koning. De bazar bracht de vereniging netto ƒ 725,- op, en dus kwamen ze even uit de zorgen.”
”Het 10-jarig bestaan werd in 1929 gevierd met een concert, in samenwerking met dameskoor ‘Tavenu’, onder leiding van meester Grevenstuk in de kerk te Zuidwolde. Er werd ook besloten dat er een vaandal aangeschaft moest worden, een aantal dames werd gevraagd uit te zoeken hoeveel dat moest kosten.
”Op de jaarvergadering van 1930 werden een aantal punten besproken die vandaag de dag nog van toepassing zouden kunnen zijn: Zo werd besloten dat wanneer de dirigent Veldman met een lid bezig is theorie uit te leggen, de andere leden niet mogen praten of hun instrument mogen bespelen. Ook werd besloten dat het kaartspelen achter in de zaal ook maar een afgelopen moest zijn. Daar waren vele leden het wel mee eens.”
Op het bondsconcours in Winsum werd dit keer een 2e plek gehaald met een laag punten aantal, de jury was deze keer erg streng. De mannen wilde graag eens een 1e prijs behalen dus gingen ze naar een vrij concours in Elp. De droom werd werkelijkheid: de 1e prijs werd behaald!”
”In 1931, bij het concours in Sappemeer, veranderde de puntentelling. Deze werd niet meer naar boven afgerond en daardoor werd het moeilijker een 1e prijs te verkrijgen. Het lukte dat jaar dan ook net niet.
De financiën bleven slecht, maar het ledenaantal liep op tot 30. Dan eindelijk na 12 jaar zwoegen word in Groningen op het bondsconcours de felbegeerde 1e prijs behaald.”
”Als blijk van waardering werd in dat jaar door de familie Ritsema een vaandal aangeboden aan Uno Animo. De heer Ritsema werd op zijn beurt weer verrast met de aanbieding titel ‘heerbeschermer van Uno Animo’ te krijgen. Het vaandal werd in een daarvoor bestemde kast opgeborgen en bij Café Hekma aan de wand gedeponeerd. Daar hangt het nog altijd.”
Tijdens de vergadering van 1933 werd besloten een foedraal aan te schaffen om beschadiging tijdens vervoer van de vaandel te voorkomen. Ook werd de vaandeldrager benoemd, de heer J. Schuitema, opgevolgd door K. Heemenga.
Dit jaar verscheen ook voor het eerst een saxofoon in het orkest.”
