Vanaf 4 Februari 1940 was Uno Animo intussen 8 leden kwijt in verband met de ingeroepen dienstplicht. Het korps repeteerde stug door in de hoop dat de situatie niet al te lang ging aanhouden.
”Op 10 mei 1940 werd ons dorp opgeschrikt door zware ontploffingen en om 8.00 werd door de radio medegedeeld dat we in oorlog waren met Duitsland. In de middag om 15.30 waren de eerste troepen al in Zuidwolde doorgedrongen. Op 14 mei werd door de radio bekend gemaakt dat de Opperbevelhebber van de Land- en Zeemacht had gecapituleerd. De verslagenheid in het dorp was groot, en gauw gingen de gedachten uit naar de jongens die aan het front die nu weer naar huis konden komen: gelukkig kwamen alle jongens uit het korp weer huiswaarts.
Na een paar weken stil te hebben gelegen waren een aantal leden weer klaar om te starten met repeteren. Zo begonnen ze op 5 juni weer, niet zonder risico. Het kon namelijk zijn dat je na repeteties met je instrument naar huis liep patrouillerende Duitsers tegenkwam en je dure instrumenten moest inleveren.
”Twee mensen besloten daarom hun instrumenten in het Boterdiep te verstoppen en het op te halen een andere dag. Ze moesten dan wel goed onthouden waar ze het hadden verstopt. En ook het schoonmaken van het instrument viel niet mee. Ze bleven in ieder geval wel behouden voor de vereniging.”
Het concours dat gepland stond op 23 juni kon niet doorgaan omdat er geen communicatie mogelijk was, en ook het vervoer was niet te regelen. Ook verschillende huwelijken die dit jaar gesloten werden konden niet voorzien worden van een serenade door de situatie in Nederland. Nadat het donateursgeld was opgehaald was het resultaat 5 afzeggingen en ook enkele leden zegden hun lidmaatschap op door de rare tijd waarin ze zich nu verkeerden. In het najaar werd dan ook met de directeur, de heer Veldman, besproken hoe de vereniging de winter door moest. Er werd besloten een nieuwe directeur aan te stellen, de heer Busscher. ”
”Na enkele weken te hebben gerepeteerd onder de heer Busscher kwam de grote vraag of een optreden mogelijk was. In overleg met de caféhouders is dit toen niet doorgegaan. Wel stonden er twee kerkconcerten op de planning zodat het korps de muziek toch aan de donateurs kon laten horen, beide concerten stonden onder leiding van Busscher.”
”In Mei kwam er een brief van de voorzitter, hij legde het voorzitterschap neer en daarbij ook het lidmaatschap opzegde. Uno Animo zat zonder voorzitter. Er moest snel een nieuwe komen, zo werd de heer F. Ophuis op een repetitie-avond met meerderheid van de stemmen verkozen.
Helaas ging het concours ook dit jaar niet door. Pas op 25 maart 1943 was er weer een uitvoering met toneel. De zaal was helemaal gevuld, in de pauze trad Busscher op met zijn accordeonclub en het toneelspel en de muziek werden zeer gewaardeerd door het publiek. De Jaarvergadering was vastgesteld op 2 mei, maar door een grote proteststaking in heel Nederland werd deze verplaatst naar 6 juni, met als belangrijkste besluit de aflossing van de schulden aan de heer Veldman die een aantal jaren terug waren gemaakt.”
In 1943, 44 en 45 was er weinig activiteit bij de vereniging. Er werd wel gerepeteerd maar concoursen, uitvoeringen en concerten bleven uit. Een aantal jonge leden sloten zich aan, ondanks de ingestelde avondklok. Deze maakte dat iedereen voor 20.00 binnen moest zijn, en dat het gezamenlijk repeteren een stuk lastiger werd..
Dan op 13 april 1945 werd Groningen door de Canadezen bevrijd, Zuidwolde was op 17 april om 08.00 in de morgen vrij. 27 april capituleerde Duitsland op alle fronten en 28 april werd daarom een optocht georganiseerd met de korpsen uit Zuid- en Noordwolde. Er kon weer volop gerepeteerd worden!
Één voor één kwamen de oude leden weer terug, echter liet de heer Veldman weten niet meer beschikbaar te zijn als directeur van onze vereniging. Gezien de tijd die de heer Busscher zich al had ingezet voor het korps lag het voor de hand hem te vragen voor deze functie, die hij met alle plezier aanvaardde.
”Een donateurscampagne die was opgezet door een aantal leden was een groots succes en had grote gevolgen. In Zuidwolde kwamen er 71 donateurs en 56 kunstlievende leden bij, in Noordwolde 25 en 26 en in Noorderhoogebrug 39 en 12. Vanuit andere plekken ontvingen we nog 8 nieuwe.”
Op 7 Augustus 1944 bestond Uno Animo 25 jaar. Door de omstandigheden kon dit niet gevierd worden. Nu het weer kon werd dan ook de tijd genomen om dit uitgebreid te vieren. Vier uitvoeringen waren nodig om alle mensen een kans te geven aanwezig te zijn bij de festiviteiten. Door de heer Veldman, oud-directeur, was een overzicht gemaakt van de laatste 25 jaar en muziek werd opgevoerd met aansluiting van toneelspel. Ook werd er een gedicht geschreven door mej. S. Hoekstra als verassing voor de vereniging. Dit werd verkocht in de zaal en de opbrengst ervan werd aan Uno Animo aangeboden als gift.
Uno Animo – 25-jarig jubileum gedicht – 1e deel
HERINNERINGEN – 1944
”Veur 25 jaor is Uno Animo ontstaonn
Er was ain dei muik ’t spul aan gang
Dat het Gerrit Westerhof doan
Hai zee, wie mouten aan ’t bloazen heur
‘k Heb toch zoo’n reuzen zin
wed, wie kriegen ’t best veur mekaor
Er kwam ain club van 18 man
Dei leek dat wel wat tou
Mor er was gain hoorn en ook gain geld
Ze zeden, hou mout dat nou
oar Bedum ging ’t om ain directeur
Ze wisten dat ’n beste was
Het lukte heur, hai wol vot wel
Wat waren ze in heur sas
Het Nut van ’t algemain belang
Dei ston dou veur joe kloar
Ze zeden hier heb je 100,-
Dat was dou lang nait roar
Mor nou mos nog de rest er heer ik
Hou kwam je doar nou an?
Jao, je kregen het veur mekaor
Je muiken er aandailen van
Vief gulden het stuk,
je werden ze kwiet
Het geld dat was er dou
Dei zörg, dei was weer van de baon
Mor dou zee’n ze ”Hou nou!”
Mej. S. Hoekstra
